Nieuw Zeeland 2022/2023

  Vijf volle weken weg uit Nederland. Vijf volle weken op bezoek bij Petra, George en Luna en Maeve. Het lijkt lang en dat is het natuurlijk ook, maar vandaag is het dan toch echt voorbij. Vanavond vliegen we teug naar Nederland. Morgen (Nederlandse tijd) zijn we om 12.40 uur in Amsterdam. Onderweg zijn we ergens en op één of andere manier de 12 uur weer kwijtgeraakt die we op de heenreis erbij smokkelden. Onze lijven zullen dan ook wel weer aardig van slag zijn, maar dat zijn we vandaag ook al. We hebben geen idee wanneer we Petra, George, Luna en Maeve weer in de armen zullen kunnen sluiten en dat besef drukt zwaar. Ook omdat we de afgelopen weken zo'n heerlijke en ontspannen tijd met elkaar hebben gehad, werkt niet mee.  Maar goed, we nemen ons ook vandaag voor om vooral nog een dag van elkaar te genieten. We besloten al eerder om de dag in het nationaal museum in Auckland door te brengen: Anita en ik vinden het nu eenmaal prettig om ook musea te kunnen bezoeken en dit muse...

  De laatste volle dag in Nieuw Zeeland. We maken er maar geen drama van, maar besluiten om samen een aardbeienboerderij te bezoeken, waar ze ook lekker ijs hebben. Dat bleek dus een ruim uur rijden: Anita en ik kunnen nog niet erg wennen aan de afstanden. Een uurtje rijden is hier gewoon niks en als je hier anders over denkt, tja, dan kom je ook nergens.  Het is fijn om zo nog even ontspannen met elkaar op te trekken en te genieten van Maeve en Luna. Luna blijkt de doos aardbeien nog lekkerder te vinden dan het ijsje en de vruchten verdwijnen dan ook achter elkaar in haar mond.  Terug naar Te Aroha, maken we een flinke omweg om nog een keer te genieten van de prachtige omgeving. George zoekt met de auto een weg die precies op de grens ligt van het laagland en waar de bergen beginnen. We hebben het allemaal al een keer gezien, maar onze ogen kunnen niet wennen aan al die schoonheid. We gaan dit zeker missen, juist omdat het zo onlosmakelijk verbonden is met onze lieve kin...

  We besluiten om nog één keer deze vakantie een duik in de zee te nemen. Vanaf het huis van Petra en George is de zee een uurtje rijden: via Paeroa en een doorsteek door de bergrug die het laagland hier scheidt van de kust. We rijden naar Waihi-beach. Het blijkt vanmorgen verrassend druk te zijn op het strand. Het is ook hoogwater, dus iedereen ligt wat op elkaar op het smalle strookje zand dat resteert. Het water is echter opnieuw heerlijk warm en de golven stevig. Echt zwemmen is er niet bij, daarvoor is het te lang ondiep voor deze kust, maar het spelen in de golven maakt alles weer goed.  Luna is vandaag naar de dagopvang, dus Petra en George hebben ook iets meer de handen vrij: Anita en ik nemen de zorg voor Maeve even op ons zodat ook zij beiden tijd hebben om zich in de golven te vermaken.  Behalve zwemmers, zijn er behoorlijk wat surfers, ook klasjes. We kijken geamuseerd toe hoe men wankele pogingen doet om staande op een board, gedragen door de golven, het stra...

  Verjaardag van George. We mogen blij zijn met een zoon als hem: een liefhebbende vader en echtgenoot van Petra. Iemand die goed om zich heen kijkt en bedenkt wat hij ziet. George reageert vrijwel altijd secundair en vormt in veel opzichten een prima tegenpool voor Petra. Hij doet alles in zijn eigen, rustige tempo (volgens Petra eilanders-eigen), maar uit alles blijkt steeds weer een grote betrokkenheid met de wereld om hem heen.. Ook vanmorgen begint de dag met regen, veel regen. Anita en ik trekken Te Aroha in om de winkels te bekijken. Het is veelzeggend, denk ik, dat dit relatief kleine dorp, 4 "charity shops"kent: winkels met goedkope, 2e hands goederen ter ondersteuning van een goed doel: leger des heils, voedselbank, e.d. Het gegeven dat er blijkbaar ook wel een markt is voor zoveel 2e hands goederen, zegt echter ook wel iets over de welstand van de hier wonende mensen. Verder zijn er een paar kledingwinkels (nooit van ketens), eetgelegenheden, een kapper (voor manne...

  Verjaardag van Robert, dus gezamenlijk zingen we hem toe. Hij moet dan nog jarig worden. Ondertussen noodweer en dat geldt voor het gehele Noordereiland. Een cycloon raast langs de kust en veroorzaakt overal overstromingen. Daarnaast komt overal de regen met bakken tegelijk omlaag. Zo ongeveer als een wolkbreuk in Nederland en dat dan 24 uur achter elkaar door. Het schijnt voorlopig nog wel even zo door te gaan. Op televisie beelden van ons bekende plaatsen waar wegen vanwege modderstromen, aardverschuivingen en overstromingen, zijn afgesloten: Cormandel, Whitianga, Tairua.  Luna gaat weer naar daycare: een soort dagopvang. Het meisje is er ook wel aan toe: ze lijkt direct goed te landen in de groep kinderen. We krijgen foto's doorgezonden van een spelende, etende en slapende Luna. Ze maakt het goed. Vanmiddag gaan wij op bezoek bij Toos. Grappig, ze woont in een echt Nieuw Zeelands huis, overigens, nieuw en van alle moderne snufjes voorzien, maar binnen heeft ze er een zeer...

  Maria en Victor komen over en Maria verzorgt voor ons de lunch. Omdat het zondag is en de zondagsrust hier nog heilig is en omdat wij gasten zijn, worden Anita en ik nadrukkelijk geïnstrueerd te genieten. Hiermee wordt bedoeld dat we in de schaduw in een stoel gaan zitten. "Enjoy yourself" betekent voor ons nu juist niet om passief toe te kijken hoe Maria zich in de keuken in het zweet werkt om een onvoorstelbare hoeveelheid en diverse gerechten te bereiden, maar ze is onverbiddelijk. Dit blijkt de regel op de eilanden: de gastheer en -vrouw verzorgen de gasten. Deze keer spreken we uitgebreid met Victor over zijn jeugd op Fiji, zijn vlucht naar de grote wereld als talentvol voetballer (hij is lange tijd een gevierd speler op hoog niveau geweest: zoals hij het uitdrukte: "de poort naar je dromen". En over zijn relatie met "Nanna" en haar (Engelse) man Charles die hem liefdevol opvangen als hij naar NIeuw Zeeland komt en zijn verdere leven een belangrijke...

  Vandaag ontmoeten we Petra, George en de kinderen weer. Vanmiddag zullen we dan eindelijk Maria en Victor, de ouders van George, ontmoeten. Voor dit alles maken Anita en ik nog een wandeling door het stadspark en verbazen ons opnieuw over de bizarre omgeving. De thermische bronnen veroorzaken soms zoveel stomende waterdampen, dat je letterlijk geen hand meer voor ogen ziet. In Redwood forest ontmoeten we Petra en George. Het woud wordt gevormd door de Red Woods (uiteraard), bij ons meer bekend als Seqoia's. Maar ook hier weer overal varens op hoge stammen. De seqoia's zijn nog maar klein in vergelijk met hun Amerikaanse neven en nichten: ze gaan hier zo'n 70 meter de hoogte in en wij vieren kunnen de stam nog net omvatten door elkaar een hand te geven. Opnieuw een omgeving zoals we nog niet eerder hebben meegemaakt in dit zo rijke land als het alleen al gaat om haar natuurschoon. Na de lunch gaan we weer richting Te Aroha, waar we dan eindelijk Maria en Victor ontmoeten. ...

  Via de Huka waterval, de plek waar het Taupomeer haar water afvoert met een kracht waardoor per minuut met gemak 9 (!) olympische zwembaden zouden kunnen worden gevuld, richting Roturoa. Ik noem het in een paar bijzinnen, maar kan me er geen voorstelling van maken. Wel ervaren we de kracht van het water als we in een brug eroverheen de diepte in kijken. Het donderend geraas van het lichtblauwe water, zegt me genoeg. Oorverdovend. Roturoa en haar omgeving, staat bekend om haar thermische activiteiten. Wij ervaren dit als we naar Orakei Korako zijn gereden. Een eilandje gevormd door de dunne aardkorst en haar verschillende soorten erupties, zoals lava, koken water, pruttelende modderbaden en ga zo maar door. Door de lokale bevolking wordt het eiland "de poort naar de hel" genoemd. Als je, naast de genoemde zichtbare verschijnselen, de sterke zwavellucht bedenkt, dan is dit beeld wel compleet. Een bizar landschap. We doorkruisen het eiland voor een belangrijk deel door over s...

   We zijn vandaag doorgereden naar Tongariro, een nationaal park waarin zich nog 3 actieve vulkanen bevinden, waarvan de Tongariro met haar 1200 meter hoogte de grootste is van Nieuw Zeeland.  De laatste keer dat de Tongariro tot een uitbarsting is gekomen, is in 186 NC geweest. Alhoewel er in die tijd nog geen mensen woonden, heeft men kunnen berekenen dat deze uitbarsting zonder twijfel de meest verwoestende uitbarsting van alle vulkanen ter wereld is geweest. De aswolk moet zeker 50 kilometer de lucht in zijn gespoten en overtreft hiermee alle bekende, grote uitbarstingen in de menselijke geschiedenis. Nieuw Zeeland is dan ook gevormd door dergelijke immense natuurkrachten en nog steeds is het land, met name het Noorder Eiland, bezaaid met talloze bewijzen van nog steeds actieve, vulkanische activiteit. Morgen gaan we hier meer van zien. In een documentaire in het bezoekerscentrum werd door een vulkanoloog de geruststellende opmerking over de Tongariro geplaatst dat h...

    Vanmorgen vond in Te Ahora voor de tweede keer in twee weken een aardbeving plaats. Deze keer met zelfs een kracht van 5,1 schaal Richter, schudde de aarde en daarmee het huis van Petra en George gedurende enkele minuten. Wij bevonden ons kilometers verder en voelden niks. We kunnen ons de schrik bij Petra en George goed voorstellen: het is voor het eerst in decennia dat er zich aardbevingen in dit gebied voordoen en nu opeens ook twee keer achter elkaar. Er is gelukkig geen schade. Later volgen nog verschillende naschokken. Ondertussen reden wij richting mount Karanaki. Volgens Google een ritje van nog geen uur, maar dat is berekent op de NZ stijl: 100 km per uur op bochtige, onoverzichtelijke wegen met soms zelfs haakse bochten; wij sukkelden er dus in 2 uur rijden naar toe en dat beviel ons prima. Het beloofde visitors centrum bleek gesloten, maar de hier gelegen parkeergelegenheid desondanks overvol. Gezien het regenachtige weer van vandaag, waren we hier niet helemaal...

    Vroeg op voor een lange rit naar de Waitomo grotten. Deze zijn beroemd omdat ze worden bevolkt door miljoenen vuurvliegjes. Bootjes voeren je via een ondergrondse rivier door het grottenstelsel deze magische wereld in.  De grotten zijn eigendom van een Maoristam en ze wordt door hen commercieel volledig uitgenut. En waarom ook niet. Naast de boottocht, kan er worden geraft, geabseilt, getrouwd, gefeest en meer van deze levendige activiteiten. Het spreekt mij meer aan dan de treureilanden van casino's zoals deze door Indianen in de VS in hun reservaten worden geëxploiteerd.  En ja, het is een wonderlijk verschijnsel, al die blauwe lichtjes boven je hoofd in het koele duister. Voorwaarde is natuurlijk wel dat iedereen meedoet en daar denkt Maeve, Petra's jongste dochter, anders over: ze begint steeds harder te protesteren en dat galmt lekker zo in die grot. Verder is zo ongeveer alles verboden, onder andere fotograferen. Daar proberen de verschillende deelnemers ge...

    Het weer begint om te slaan. Donkergrijze wolken kruipen over de berg omlaag het dal in en de wind wakkert aan.  Anita en ik rijden vanmorgen richting Hamilton, een grote plaats ongeveer een uur rijden van Te Aroha. Daar zijn tuinen die het bekijken waard zijn (verrassende naam: Hamilton Gardens), dus we wagen de gok. Dat is overigens niet zo ingewikkeld: regenachtige dagen kunnen hier heel plaatselijk zijn: niet zelden draai je om een bergrug heen of je steekt erover heen en je komt in een andere wereld: zonnig en zomers. Zo ook vanmorgen: in Hamilton blijkt het een zonovergoten dag. Uitstekend tuinenweer. Het bleek een bijzondere ervaring: op een voormalige afvalberg heeft men een sprookjeswereld geschapen door vele thematuinen aan te leggen: tuinen van over de hele wereld: Chinees, Japans, Engels, Amerikaans; maar ook geïnspireerd door literatuur, muziek en film: Mozart, Ellis in Wonderland en ga zo maar door. De laatste aanleg is een Egyptische tuin, gebaseerd op ...

  Nieuwjaarsdag. De nacht slapend doorgebracht. Er is hier op nieuwjaarsnacht dan ook nauwelijks iets te doen.  Maar nieuwjaarsdag in Nieuw Zeeland, dat geeft perspectief: het is hoogzomer, de temperatuur buiten is 25 graden ... nieuwjaarsduik! Dus met elkaar op weg naar Waihi-beach, een tocht van een klein uur door de bergen. Bij aankomst was het rustig op het strand: er stond een stevige wind en de golfslag was dan ook flink. Anita en ik deden onze badkleding aan, zetten de Unox-mutsen op en doken de zee in. Een verrassend prettige ervaring: het water was warm en door de golfslag deinden we rustig mee met het aflatende tij. Wel merkten we een stevige onderstroom op. Op het strand waren twee vlaggen geplaatst en de bedoeling bleek dat we ons in zee zo ongeveer tussen deze twee vlaggen bewogen. Een strandwacht op een hoge stoel hield ook ons in de gaten. Dit had enerzijds te maken met de onderstroom, maar ook met de mogelijkheid van haaien: door het warme water werden er flink...

    We maakten gister een inventarisatie van de bomen en planten in de tuin van Petra en George. Het leverde een lijst exotische namen op: avocado, mandarijn, wilde appelbomen, ananasguave, limoen, incalelie, spierstruik, NZ-vlas, laurier, glansmispel, zegekruid, munt, aardappel, portugese laurierkers, perzik, abrikoos en heel veel verschillende dahlia's en stokrozen. In de middag trokken we de bergen in bij Te Taroha. De omgeving is geplaagd door goudkoorts en in de 19e eeuw heeft men de bergen voor hun kostbare schatten geëxploiteerd. Behalve goud, vond men zilver, koper en zink. Goud was natuurlijk de hofdprijs. Helaas was dit erg moeilijk te verkrijgen: het zat in dunne lagen in zwaar gesteente en dit moest worden versplinterd met zware machines. Het werk was dan ook gevaarlijk: de zware rotsen werden van boven de berg naar beneden getransporteerd via een railsysteem en wagentjes. Deze gingen over smalle, steile paden en werden ofwel door paarden, dan wel door menskracht v...