4 januari 2023

 

 

Vanmorgen vond in Te Ahora voor de tweede keer in twee weken een aardbeving plaats. Deze keer met zelfs een kracht van 5,1 schaal Richter, schudde de aarde en daarmee het huis van Petra en George gedurende enkele minuten. Wij bevonden ons kilometers verder en voelden niks. We kunnen ons de schrik bij Petra en George goed voorstellen: het is voor het eerst in decennia dat er zich aardbevingen in dit gebied voordoen en nu opeens ook twee keer achter elkaar. Er is gelukkig geen schade. Later volgen nog verschillende naschokken.

Ondertussen reden wij richting mount Karanaki. Volgens Google een ritje van nog geen uur, maar dat is berekent op de NZ stijl: 100 km per uur op bochtige, onoverzichtelijke wegen met soms zelfs haakse bochten; wij sukkelden er dus in 2 uur rijden naar toe en dat beviel ons prima.

Het beloofde visitors centrum bleek gesloten, maar de hier gelegen parkeergelegenheid desondanks overvol. Gezien het regenachtige weer van vandaag, waren we hier niet helemaal op voorbereid: de auto's werden letterlijk gestapeld door stelletjes en gezinnen die zich duidelijk opmaakten voor een flinke wandeling. Hier verbaasden we ons over: de regenwolken kropen al over de bergtoppen heen en hulden de omgeving in een waterige mist. Niet direct goede omstandigheden voor een veilige wandeling, maar goed: als je hier met een snelheid van 100 km per uur naar toe kan rijden, kun je ook wel in mist, regen en harde wind een wandeling maken. 

Wij besloten tot een korte wandeling naar de waterval. Dit was overigens een prachtige wandeling door een subtropisch regenwoud en een mooi plaatje van de waterval.

Aansluitend naar Highway 43, de zogenaamde "forgotten highway". Het is mij niet helemaal duidelijk waarom de weg zo heet, maar het heeft vast te maken met de slechte staat van onderhoud en een kleine 12 kilometer dat je zelfs over gravel rijdt (bedenk dit eens bij de A12). Volgens de politie hoort de weg tot de 10 gevaarlijkste wegen van Nieuw Zeeland. Waarom zou je hem dan toch berijden? Tja, dat begrijp je alleen als je erover heen rijdt. Je rijdt (opnieuw) door een fascinerend landschap. Dit keer wordt dit gevormd door hoge, zeer spitse en, grotendeels kale heuvels. Ook maak je enkele flinke klimpartijen (over de zogenaamde "saddles") en je passeert zelfs een dorp dat een eigen republiek heeft uitgeroepen: Whangagomona. In de lokale herberg kun je een stempel van de republiek in je paspoort krijgen (voor 3 dollar, dat dan weer wel), maar je kan er ook lekker eten.

Een aparte ervaring is de zogenaamde Hobbittunnel: de onverlichte tunnel is zo smal dat er slechts 1 auto in een rijrichting door kan, dus dat is even gokken als je hier binnen rijdt. 

Onderweg treffen we nog een autowrak naast de weg aan. Dit is vast een waarschuwing, alhoewel niemand zich hier iets van aantrekt. Nieuw Zeelanders zijn op zichzelf prettige rijders, maar ze rijden echtt snoeihard. In 2022 koste dit bijna 350 mensen het leven (op een bevolking van 5 miljoen). Ter vergelijking: in Nederland kwamen zo'n 190 automobilisten en motorrijders om in het verkeer, op een bevolking van 17 miljoen!

We overnachten in Taumanurui, een plaats waar weinig over te zeggen valt, behalve dat er echt nergens een bakker te vinden was.