8 januari 2023

 

Maria en Victor komen over en Maria verzorgt voor ons de lunch. Omdat het zondag is en de zondagsrust hier nog heilig is en omdat wij gasten zijn, worden Anita en ik nadrukkelijk geïnstrueerd te genieten. Hiermee wordt bedoeld dat we in de schaduw in een stoel gaan zitten. "Enjoy yourself" betekent voor ons nu juist niet om passief toe te kijken hoe Maria zich in de keuken in het zweet werkt om een onvoorstelbare hoeveelheid en diverse gerechten te bereiden, maar ze is onverbiddelijk. Dit blijkt de regel op de eilanden: de gastheer en -vrouw verzorgen de gasten. Deze keer spreken we uitgebreid met Victor over zijn jeugd op Fiji, zijn vlucht naar de grote wereld als talentvol voetballer (hij is lange tijd een gevierd speler op hoog niveau geweest: zoals hij het uitdrukte: "de poort naar je dromen". En over zijn relatie met "Nanna" en haar (Engelse) man Charles die hem liefdevol opvangen als hij naar NIeuw Zeeland komt en zijn verdere leven een belangrijke basis voor hem blijven vormen. 

Maria vertelt ons op ontroerende wijze hoe belangrijk Petra voor haar en de familie is. Ze is volledig opgenomen in de familie en kan altijd op hulp van een ieder en bijzonder van Maria en Victor rekenen. Ze complimenteert ons met de opvoeding van onze lieve dochter. We hebben hier niet veel op te zeggen. We zijn trots op onze meid en genieten van de manier waarop zij en George een stel vormen en de manier waarop zij vader en moeder zijn van Luna en Maeve. Wat zouden we ons meer kunnen wensen. Het helpt natuurlijk dat Petra hier in zo'n warm nest is opgenomen. 

Ook Toos, de vriendin van "Nana" is weer van de partij. Deze 73-jarige dame doet in deze omgeving nog zo'n beetje alles op de fiets en ze beklimt nog regelmatig de Te Aroha. Ook zij is door de familie opgenomen en hoort er vanzelfsprekend bij.

Het is vandaag weer een warme, zomerse dag. Voor de komende periode wordt noodweer voorspelt. We zullen zien.

De tijd lijkt nu ook in een versnelling te komen. We beginnen weer af te tellen naar het moment van vertrek. We hebben geen idee wanneer we Petra, George en de kinderen na 15 januari weer in onze armen kunnen sluiten. Dit zal altijd wel een wond blijven: natuurlijk heelt ze door de tijd en een zekere gewenning, maar op de momenten dat we elkaar fysiek treffen en weer afscheid moeten nemen, zal ze steeds weer even opgereten zijn. Die pijn moeten we een plek in ons leven geven en dat gaat natuurlijk lukken. We weten nu hoe Petra en George samen leven; het hoort ook helemaal bij Petra om alles uit haar leven te halen wat mogelijk is en daar horen geen grenzen bij (dat is al sinds haar jeugd zo) en bovendien: we gunnen hen het geluk dat ze samen beleven.