15 januari 2023

 

Vijf volle weken weg uit Nederland. Vijf volle weken op bezoek bij Petra, George en Luna en Maeve. Het lijkt lang en dat is het natuurlijk ook, maar vandaag is het dan toch echt voorbij. Vanavond vliegen we teug naar Nederland. Morgen (Nederlandse tijd) zijn we om 12.40 uur in Amsterdam. Onderweg zijn we ergens en op één of andere manier de 12 uur weer kwijtgeraakt die we op de heenreis erbij smokkelden. Onze lijven zullen dan ook wel weer aardig van slag zijn, maar dat zijn we vandaag ook al. We hebben geen idee wanneer we Petra, George, Luna en Maeve weer in de armen zullen kunnen sluiten en dat besef drukt zwaar. Ook omdat we de afgelopen weken zo'n heerlijke en ontspannen tijd met elkaar hebben gehad, werkt niet mee. 

Maar goed, we nemen ons ook vandaag voor om vooral nog een dag van elkaar te genieten. We besloten al eerder om de dag in het nationaal museum in Auckland door te brengen: Anita en ik vinden het nu eenmaal prettig om ook musea te kunnen bezoeken en dit museum schijnt in een mooie, parkachtige omgeving te liggen.

Het weer werkt in ieder geval mee: het is een warme zomerdag.

Het museum zelf is een streng, classicistisch gebouw, maar het ligt fantastisch mooi op een heuvel vanwaar een uitgebreid zicht op de stad, haar havens en haar omgeving. De collectie is grotendeels gericht op de geschiedenis van dit land van de Maori's. Waar wij, als Nederlanders in deze collectie die van een volkenkundig museum herkennen, is dat hier natuurlijk heel anders: deze rijk versierde kano's; al het houtsnijwerk; de exotische voorwerpen; de houten stamhuizen, zij vormen de geschiedenis van dit land en zo wordt het natuurlijk ook gepresenteerd. Juist die, relatief korte periode van de kolonisatie krijgt eigenlijk maar heel weinig aandacht. Wel veel aandacht voor de oorlog, zowel de 1e als de 2e, maar ook, voor mij een verrassing, de verschillende binnenlandse oorlogen, waarvan verschillenden tussen de Maori-stammen onderling (tot diep in de 19e eeuw). Het museum was immers tot voor kort het nationale oorlogsmuseum. Op de bovenliggende verdiepingen zijn marmeren platen op de wanden aangebracht. Op deze platen zijn de namen gegraveerd van de vele, vele Nieuw Zeelandse jongemannen die tijdens de 1e en 2e wereldoorlog zijn gesneuveld. Ze hadden geen keuze: als burger van het Engelse rijk, hadden ze maar op te komen om te vechten in modderige loopgraven in een uitzichtloze en zinloze oorlog in het hoge noorden. In de 1e wereldoorlog is zo een hele generatie domweg weggevaagd, alhoewel ze in vrijwel ieder dorp nog worden herdacht met een herinneringszuil.

Het park rondom het museum is inderdaad bijzonder fraai: dat is vast nog door de Engelsen zelf aangelegd: enorme grasvelden en mooi gegroepeerde boompartijen. 

En dan is het afscheid daar. Maria is ook op het vliegveld en heeft twee nichtjes van George meegenomen. De meisjes reageren bijzonder leuk op Luna die erg blij is haar nichtjes hier te treffen. Dit is haar wereld en deze familie zal haar voorlopig het meest nabij zijn. Gelukkig zijn de verhoudingen bijzonder vriendelijk en betrokken. Wij moeten ze weer loslaten en dat valt niet mee. Een laatste foto met elkaar, de laatste stamelende woorden en een enkele traan. Het is geen afscheid, maar onze wegen scheiden zich voorlopig wel. Gelukkig is er veel vertrouwen en weten we dat de liefde die we voor elkaar ervaren, ervoor zal zorgen dat we elkaar altijd nabij zullen zijn.