13 januari 2023

 

We besluiten om nog één keer deze vakantie een duik in de zee te nemen. Vanaf het huis van Petra en George is de zee een uurtje rijden: via Paeroa en een doorsteek door de bergrug die het laagland hier scheidt van de kust. We rijden naar Waihi-beach. Het blijkt vanmorgen verrassend druk te zijn op het strand. Het is ook hoogwater, dus iedereen ligt wat op elkaar op het smalle strookje zand dat resteert. Het water is echter opnieuw heerlijk warm en de golven stevig. Echt zwemmen is er niet bij, daarvoor is het te lang ondiep voor deze kust, maar het spelen in de golven maakt alles weer goed. 

Luna is vandaag naar de dagopvang, dus Petra en George hebben ook iets meer de handen vrij: Anita en ik nemen de zorg voor Maeve even op ons zodat ook zij beiden tijd hebben om zich in de golven te vermaken. 

Behalve zwemmers, zijn er behoorlijk wat surfers, ook klasjes. We kijken geamuseerd toe hoe men wankele pogingen doet om staande op een board, gedragen door de golven, het strand te bereiken. Eerlijk is eerlijk, het lukt de meiden sneller dan de jongens. Velen gebruiken een klein board, waarop staan onmogelijk is, maar drijvend toch ook met flinke snelheden door de golven heen kan snijden.

De hoek bij de rotsen wordt overigens "shark bay" genoemd. Dit blijkt niet voor niets: we horen de volgende dag dat de zwemmers hier allemaal het water zijn uitgehaald omdat er een witte haai (ja, dat is zo'n grote) rondzwom ... 

Die avond halen we nog een keer fish en chips. Ik haal het met Petra uit een nabijgelegen winkeltje en we zijn niet de enigen. Bij het naar huis rijden overkomt het me toch een keer: per abuis rij ik over de rechterrijstrook weg. Gelukkig is de weg vrij en veroorzaak ik geen brokken.