31 december 2022

 

 

We maakten gister een inventarisatie van de bomen en planten in de tuin van Petra en George. Het leverde een lijst exotische namen op: avocado, mandarijn, wilde appelbomen, ananasguave, limoen, incalelie, spierstruik, NZ-vlas, laurier, glansmispel, zegekruid, munt, aardappel, portugese laurierkers, perzik, abrikoos en heel veel verschillende dahlia's en stokrozen.

In de middag trokken we de bergen in bij Te Taroha. De omgeving is geplaagd door goudkoorts en in de 19e eeuw heeft men de bergen voor hun kostbare schatten geëxploiteerd. Behalve goud, vond men zilver, koper en zink. Goud was natuurlijk de hofdprijs. Helaas was dit erg moeilijk te verkrijgen: het zat in dunne lagen in zwaar gesteente en dit moest worden versplinterd met zware machines. Het werk was dan ook gevaarlijk: de zware rotsen werden van boven de berg naar beneden getransporteerd via een railsysteem en wagentjes. Deze gingen over smalle, steile paden en werden ofwel door paarden, dan wel door menskracht voort bewogen en omlaag gebracht. Dit leverde veel slachtoffers op en op enig moment woog het verlies aan mensen en paarden niet meer op tegen het gewonnen edelmetaal. De mijnen werden verlaten en hun restanten: rails, wagentjes, ingangen de berg in, hijsmiddelen, bleef achter en vormt nog altijd een wonderlijk decor in dit subtropische woud. 

Met Anita en Luna een wandeling door de wijk gemaakt. Er lijkt in onze hollandse ogen, nauwelijks een plan achter te liggen. Je koopt grond en bouwt hierop een huis (ieder huis verschilt van het andere). De straten voegen zich naar dit patroon. Zo ontstaan er plukjes huizen en ook wel lange, doorgaande straten. Het komt erg wilekeurig op me over. Geen twee huizen zijn hetzelfde , alhoewel ze wel herkenbare kenmerken hebben. Vrijwel ieder huis is gelijkvloers en velen zijn gemaakt van hout. De stijlen verschillen, maar de meesten zijn eenvoudig van opzet. De omliggende grond is ruim en onderling zijn de percelen redelijk vergelijkbaar van grootte. De school (primary) is een soort dorp, ieder lokaal is een apart gebouwtje. De voorzieningen zijn, over het algemeen en afhankelijk van de grootte van het dorp, uitgebreid. In Tahora beschikt de school over een cultureel centrum, een bibliotheek, meerdere sport- en speelterreinen en zelfs een zwembad. Het geheel ademt een vriendelijke sfeer. Tegenover de school ligt het lokale ziekenhuis. Ook hier alles weer gelijkvloers. Te lezen op de borden, beschikken ze over een (beperkte) kliniek, polikliniek, dagbehandeling, maar ook zou van hieruit een soort tafeltje-dekje worden gedistribueerd in het dorp.

Vanmiddag organiseerden Petra en George een lunch voor vrienden: Ralph en Cat. Ralph is een Nederlander. Toevallig kennen Petra en hij elkaar al sinds Petra in Leiden woonde en zij beiden deel uitmaakten van een dinerclub. Cat is een kiwi. Later schoof ook Toos aan, een 73 jarige dame, vriendin van Petra en George en vriendin van Selina Walker, "nanny". Toos woont 36 jaar in NIeuw Zeeland en spreekt een soort Engels waar de Nederlandse tongval nog goed hoorbaar in is. Haar man overleed 6 jaar geleden aan de gevolgen van ALS. Hij overleed in het lokale verpleeghuis, dat ook een hospicefunctie heeft. 

Het is heel bijzonder om op deze wijze geïntroduceerd te worden in de wereld van Petra en George: als vanzelfsprekend gaan we onderdeel uitmaken van dit systeem en worden de mensen die hierin een rol spelen voor ons bekenden. Zo betekent dit bezoek meer dan alleen een bezoek aan Petra en haar gezin: we leren de omgeving kennen, maar ook de mensen die voor hen een belangrijke rol hierin spelen.