Nieuw Zeeland 2022/2023

  Via de Huka waterval, de plek waar het Taupomeer haar water afvoert met een kracht waardoor per minuut met gemak 9 (!) olympische zwembaden zouden kunnen worden gevuld, richting Roturoa. Ik noem het in een paar bijzinnen, maar kan me er geen voorstelling van maken. Wel ervaren we de kracht van het water als we in een brug eroverheen de diepte in kijken. Het donderend geraas van het lichtblauwe water, zegt me genoeg. Oorverdovend. Roturoa en haar omgeving, staat bekend om haar thermische activiteiten. Wij ervaren dit als we naar Orakei Korako zijn gereden. Een eilandje gevormd door de dunne aardkorst en haar verschillende soorten erupties, zoals lava, koken water, pruttelende modderbaden en ga zo maar door. Door de lokale bevolking wordt het eiland "de poort naar de hel" genoemd. Als je, naast de genoemde zichtbare verschijnselen, de sterke zwavellucht bedenkt, dan is dit beeld wel compleet. Een bizar landschap. We doorkruisen het eiland voor een belangrijk deel door over s...

   We zijn vandaag doorgereden naar Tongariro, een nationaal park waarin zich nog 3 actieve vulkanen bevinden, waarvan de Tongariro met haar 1200 meter hoogte de grootste is van Nieuw Zeeland.  De laatste keer dat de Tongariro tot een uitbarsting is gekomen, is in 186 NC geweest. Alhoewel er in die tijd nog geen mensen woonden, heeft men kunnen berekenen dat deze uitbarsting zonder twijfel de meest verwoestende uitbarsting van alle vulkanen ter wereld is geweest. De aswolk moet zeker 50 kilometer de lucht in zijn gespoten en overtreft hiermee alle bekende, grote uitbarstingen in de menselijke geschiedenis. Nieuw Zeeland is dan ook gevormd door dergelijke immense natuurkrachten en nog steeds is het land, met name het Noorder Eiland, bezaaid met talloze bewijzen van nog steeds actieve, vulkanische activiteit. Morgen gaan we hier meer van zien. In een documentaire in het bezoekerscentrum werd door een vulkanoloog de geruststellende opmerking over de Tongariro geplaatst dat h...

    Vanmorgen vond in Te Ahora voor de tweede keer in twee weken een aardbeving plaats. Deze keer met zelfs een kracht van 5,1 schaal Richter, schudde de aarde en daarmee het huis van Petra en George gedurende enkele minuten. Wij bevonden ons kilometers verder en voelden niks. We kunnen ons de schrik bij Petra en George goed voorstellen: het is voor het eerst in decennia dat er zich aardbevingen in dit gebied voordoen en nu opeens ook twee keer achter elkaar. Er is gelukkig geen schade. Later volgen nog verschillende naschokken. Ondertussen reden wij richting mount Karanaki. Volgens Google een ritje van nog geen uur, maar dat is berekent op de NZ stijl: 100 km per uur op bochtige, onoverzichtelijke wegen met soms zelfs haakse bochten; wij sukkelden er dus in 2 uur rijden naar toe en dat beviel ons prima. Het beloofde visitors centrum bleek gesloten, maar de hier gelegen parkeergelegenheid desondanks overvol. Gezien het regenachtige weer van vandaag, waren we hier niet helemaal...

    Vroeg op voor een lange rit naar de Waitomo grotten. Deze zijn beroemd omdat ze worden bevolkt door miljoenen vuurvliegjes. Bootjes voeren je via een ondergrondse rivier door het grottenstelsel deze magische wereld in.  De grotten zijn eigendom van een Maoristam en ze wordt door hen commercieel volledig uitgenut. En waarom ook niet. Naast de boottocht, kan er worden geraft, geabseilt, getrouwd, gefeest en meer van deze levendige activiteiten. Het spreekt mij meer aan dan de treureilanden van casino's zoals deze door Indianen in de VS in hun reservaten worden geëxploiteerd.  En ja, het is een wonderlijk verschijnsel, al die blauwe lichtjes boven je hoofd in het koele duister. Voorwaarde is natuurlijk wel dat iedereen meedoet en daar denkt Maeve, Petra's jongste dochter, anders over: ze begint steeds harder te protesteren en dat galmt lekker zo in die grot. Verder is zo ongeveer alles verboden, onder andere fotograferen. Daar proberen de verschillende deelnemers ge...

    Het weer begint om te slaan. Donkergrijze wolken kruipen over de berg omlaag het dal in en de wind wakkert aan.  Anita en ik rijden vanmorgen richting Hamilton, een grote plaats ongeveer een uur rijden van Te Aroha. Daar zijn tuinen die het bekijken waard zijn (verrassende naam: Hamilton Gardens), dus we wagen de gok. Dat is overigens niet zo ingewikkeld: regenachtige dagen kunnen hier heel plaatselijk zijn: niet zelden draai je om een bergrug heen of je steekt erover heen en je komt in een andere wereld: zonnig en zomers. Zo ook vanmorgen: in Hamilton blijkt het een zonovergoten dag. Uitstekend tuinenweer. Het bleek een bijzondere ervaring: op een voormalige afvalberg heeft men een sprookjeswereld geschapen door vele thematuinen aan te leggen: tuinen van over de hele wereld: Chinees, Japans, Engels, Amerikaans; maar ook geïnspireerd door literatuur, muziek en film: Mozart, Ellis in Wonderland en ga zo maar door. De laatste aanleg is een Egyptische tuin, gebaseerd op ...

  Nieuwjaarsdag. De nacht slapend doorgebracht. Er is hier op nieuwjaarsnacht dan ook nauwelijks iets te doen.  Maar nieuwjaarsdag in Nieuw Zeeland, dat geeft perspectief: het is hoogzomer, de temperatuur buiten is 25 graden ... nieuwjaarsduik! Dus met elkaar op weg naar Waihi-beach, een tocht van een klein uur door de bergen. Bij aankomst was het rustig op het strand: er stond een stevige wind en de golfslag was dan ook flink. Anita en ik deden onze badkleding aan, zetten de Unox-mutsen op en doken de zee in. Een verrassend prettige ervaring: het water was warm en door de golfslag deinden we rustig mee met het aflatende tij. Wel merkten we een stevige onderstroom op. Op het strand waren twee vlaggen geplaatst en de bedoeling bleek dat we ons in zee zo ongeveer tussen deze twee vlaggen bewogen. Een strandwacht op een hoge stoel hield ook ons in de gaten. Dit had enerzijds te maken met de onderstroom, maar ook met de mogelijkheid van haaien: door het warme water werden er flink...

    We maakten gister een inventarisatie van de bomen en planten in de tuin van Petra en George. Het leverde een lijst exotische namen op: avocado, mandarijn, wilde appelbomen, ananasguave, limoen, incalelie, spierstruik, NZ-vlas, laurier, glansmispel, zegekruid, munt, aardappel, portugese laurierkers, perzik, abrikoos en heel veel verschillende dahlia's en stokrozen. In de middag trokken we de bergen in bij Te Taroha. De omgeving is geplaagd door goudkoorts en in de 19e eeuw heeft men de bergen voor hun kostbare schatten geëxploiteerd. Behalve goud, vond men zilver, koper en zink. Goud was natuurlijk de hofdprijs. Helaas was dit erg moeilijk te verkrijgen: het zat in dunne lagen in zwaar gesteente en dit moest worden versplinterd met zware machines. Het werk was dan ook gevaarlijk: de zware rotsen werden van boven de berg naar beneden getransporteerd via een railsysteem en wagentjes. Deze gingen over smalle, steile paden en werden ofwel door paarden, dan wel door menskracht v...