29 december 2022

 

 

We ontwaken rond 8.00 uur in Whitiangi. De zee ruist op de achtergrond. Petra meldt ons vanmorgen gewekt te zijn door een aarbeving, 4,5 op de schaal van Richter. Dat is dus een flinke klap geweest. NZ ligt op de rand van enkele aardplaten en dat betekent vulkanische activiteit en aardbevingen. In Te Aroha zijn aarbevingen zeldzaam, maar ze blijven onvoorspelbaar en de vraag is niet "of" ze voorkomen, maar alleen "wanneer". Petra is geschrokken en dat kunnen we ons goed voorstellen, alhoewel we ons geen voorstelling kunnen maken van het gevoel een aardbeving door te maken.

Wij vertrekken zo voor het laatste deel van deze road trip en hopen vanavond weer in Te Aroha te zijn. De rit bleek de mooiste te zijn die ik ooit met een auto heb gemaakt. We volgden de kust en deze wordt doorkruist door vele bergruggen die moeten worden overgestoken. Dat betekende dus bij zo'n beetje iedere bocht omhoog of omlaag opnieuw de meest fantastische vergezichten. De kustplaatsjes zijn eenvoudig van opzet: een (drukke) centrale winkelstraat en veel, heel veel wijkjes met, in deze omgeving vooral vakantiewoningen hier omheen. Een boulevard langs de kust in een kustplaats, kent men niet. Restaurants moet je echt weten te vinden: het meeste wordt gegeten bij de vele take aways en fish&chips- tentjes. 

Omdat het land pas sinds het einde van de 18e eeuw door kolonisten werd bevolkt, zijn de plaatsjes logischerwijs nooit ouder: de oorspronkelijke maori dorpen zijn vrijwel verdwenen (op enkele na, die hebben nu meer een museum- of attractieve functie). Eén ding valt op: in het hele land staan monumenten voor de gevallenen in "the great war". Nieuw Zeeland, als (toen nog) Engelse kolonie leverde in de 1e wereldoorlog veel manschappen. Zij vochten met name in de slag om Callipoli in Turkeije in een poging door (toen ook al) Winston Churchill hier een tweede front te openen. Zoals bekend mislukte dit hopeloos zodat deze arme kerels maandenlang gevangen zaten tussen de zee en de Turkse linies. Het heeft vrijwel een hele generatie Nieuw Zeelanders het leven gekost. Een zinloos einde in één van de meest bloedige en wrede conflicten die door de mensheid is uitgevochten. Later, in de 2e wereldoorlog, werd door Nieuw Zeelanders vooral in de Pacific gevochten om de agressie van de Japanners te beteugelen. Dat de laatsten gevallen zijn voor onze vrijheid, kan ik verdedigen. Over de gevallenen in de 1e wereldoorlog kan ik deze bewering eerlijk gezegd niet hard maken: in mijn optiek is dit één van de meest zinloze oorlogen ooit geweest.