28 december 2022

 

 

Het is nu 20.50 uur en de avond begint te vallen. Vanaf het balkon van ons appartement kijk ik uit over de oceaan. Overal is het geluid van golven; ze zijn hoog. In de diepte de grijze schaduwen van eilanden. Vele zijn niet meer dan een uit het water omhoog stekende rots. De zon gaat hie niet in de zee onder en van hieruit kan ik niet ontdekken waar dan wel.

Vanmorgen via een weg dwars over verschillende bergruggen hier naar toe gereden. Dat ging prima, alleen bij een zeer hoge en steile afdaling rook ik de remmen en dat was niet fijn.

Hier wonen en recreëren de NZ met geld. Anders dan in de omgeving van Te Aroha, zijn de huizen, veelal met uitzicht over zee, groot en de auto's zijn de nieuwste modellen.Bij voorkeur rijden de mensen hier in massieve 4 wheel drives en hoog op de wielen. De Niew Zeelander vindt het prettig om zijn welvaart te laten zien, behalve dan in de kleding: die is altijd casual en erg eevnoudig: korte broek, sandalen, polo shirt en petje op. De dames dragen vrijwel dezelfde outfit.

Met een klein bootje de zee op geweest. Het was, zoals de schipper aankondigde, "an bumpy rjde" door de harde wind en hoge golven. We kregen mooie uitzichten op de kust met haar steile kliffen, grotten en bossen. Het tochtje duurde 2 uur en dat was ook wel genoeg. Wat rond gekuierd in Whitiangi, maar ook hier weinig centrum. Na het inchecken heerlijk gezwommen in het zwembad dat bij de appartementen hoorde, 's Avonds rampenfilms op de tv gekeken.

Uit Te Aroha opnieuw een nare mededeling: Na Maria is nu Victor, vader van George, besmet met Covid. Het wordt nog spannend of we hen met oud/ nieuw gaan ontmoeten.