27 december 2022

 Gisteravond kwam het er eindelijk uit: Anita ziet al dagen erg op tegen de geplande wandeling over de Pinnacles en dan met name de geplande overnachting op de top van deze berg. We hebben begrepen dat de matrassen in de slaapzalen erg dun zijn en Anita haar rug zal dit niet kunnen verdragen. Ze ziet dus uit naar een nacht zonder slaap en een vervolg van dagen rugpijn en dat gedurende een pittige wandeling. Petra , zij heeft dit georganiseerd, reageert begripvol en ter plekke worden de plannen omgezet. We gaan een roadtrip maken in het Coromandel-district. Erg toeristisch, zeker dit jaargetijde, maar ook erg mooi: bergen, zee, bossen. We reserveren een motel in Coromandel-town en een appartement in Whitiangi.

We kunnen gebruik maken van het autootje van "Nanna". Deze gifgroene Mitsubishi Mirage staat sinds haar overlijden ongebruikt naast het huis. Het bleek een prima wagentje te zijn, ook voor de intensieve bergtochten.

De rit is inderdaad van een ongekende schoonheid. Het is nmogelijk om niet te vervallen in platte cliché's om de omgeving te beschrijven. Na iedere bocht lijken we opnieuw in een nog mooier decor terecht te komen en dat gaat dus maar door en door. We rijden dwars door de bergen: stijgen en dalen en dat veelal door bochten die bijna kruipend genomen moeten worden. Overigens, niet voor de Nieuw Zeelanders: die rijden als gekken, ook over deze wegen. Over het algemeen mag je 100 km per uur en ja, dat wordt dan ook gereden als het ook maar even mogelijk is. 

Ons doel vandaag is de Cathedral Cave on Waipati beach. Het is een enorme grot die twee stranden met elkaar verbindt. De kust is overigens bezaaid met eilandjes en het omringende zeewater is diepblauw. Een bus brengt ons van een parkeerplaats naar de start van de wandeling naar de cave. Dit blijkt een zeer steil, maar mooi uitgelijnd pad met enorme vergezichten langs de kust en over de oceaa. De grot zelf is een toeristische attractie, dus het is druk. Na een uurtje hebben we het wel gezien. 

Met de auto naar Coromandel. We kiezen voor een weg binnendoor om het schiereiland over te steken. De weg blijkt een gravelweg, dwars over twee bergruggen heen. Dit blijkt in NZ gebruikelijk te zijn: minder gebruikte wegen zijn bedekt met gravel. We doen het rustig aan, in tegenstelling tot de Nieuw Zeelanders die ook in gravel geen enkele belemmering zien om op zijn minst 80 kilometer per uur te rijden.

Het motel is prima: we hebben een eigen lodge. We eten lokaal in een soort wild-west herberg. Natuurlijk, fish en chips, maar die hebben we inmiddels geleerd te waarderen.