26 december 2022

Volop verbazing bij de NZ-landers dat Nederland een 2e kerstdag kent. Men vindt het wel een heel praktische oplossing voor het eeuwige dillema van uitnodigingen voor familie en vrienden. En ja, wij Nederlanders zijn vooral praktische mensen. Hier is het vandaag "boxing day", maar dat gaat eigenlijk alleen maar over winkelen en kortingen. In die zin kruipen we ook wel weer naar elkaar toe sinds ook in Nederland de winkels op zondagen en feestdagen open zijn en wij ons massaal alleen lijken te kunnen vermaken door in eindeloze rijen door de winkels heen te banjeren. 

Ik ben ondertussen weer begonnen met het lezen van het Thomas evangeie door Bram Moerland. Opnieuw voel ik me direct gegrepen door deze tekst die diep in mij een reeds sluimerend bestaan leeft. Het ApGen zou zoveel rijker zijn als het deze doorleefde ondergrond weer meer naar zich toe zou trekken. Dat vraagt moed omdat het dan toch weer over begrippen als Christus en deze gezindheid zou gaan; begrippen waarvan de laatste jaren in hoog tempo afstand is gedaan, waarmee veel rijkdom verloren dreigt te gaan. De inhoud van dit evangelie roept niet voor niets zoveel herkenning bij mij op, dat heeft alles te maken met mijn apostolische achtergrond en de wijze waarop ik ben opgevoed, ook wat betreft de visie op de evangeliën en onze vrijzinnige interpretatie van deze teksten.

Vandaag is het kippenhok bevolkt met, zo was de bedoeling, 4 dames. Eén van hen had het echter snel gezien en, voordat we haar konden kortwieken, maakte ze dat ze wegkwam. Zij zou ons nog dagen bezig houden: overdag keerde ze terug naar haar vriendinnen, maar zodra we in de buurt kwamen, vloog ze weer weg. Ze kreeg van ons al snel de bijnaam "the bitch". 

Anita en ik trokken nog even het dorp in en bezochten het lokale museum. Hier was geen conservator aan te pas gekomen, maar wel betrokken en serieuze vrijwilligers die van alles en nog wat, wat te maken had met de geschiedenis van Te Aroha, bijeen hadden gebracht. De verschillende plaatselijke dokters kregen een ereplaatsje, alsmede de vrijwilligers van de brandweer, de moeders die in barre omstandigheden kinderen hadden groot gebracht, de eerste chineze winkeliers.... bovendien, een heerlijke verzameling curiosa en kitscherige schilderijtjes en natuurlijk de altijd weer terugkerende oude werktuigen van de vroegere ambachtslieden. Een aanrader dus, wat mij betreft. 

En laat ik vooral de plaatselijke geiser niet vergeten. Op onregelmatige tijden spijt deze zo'n vier meter de hoogte in. Anita en ik hadden geluk, na een klein kwartier wachten hoorden we een diep gerommel waarna het kokende (en naar soda ruikende) water omhoog spoot.