25 december 2022

 

In Nederland kruipen de mensen, gelovigen en niet-gelovigen, bij elkaar in volgepakte kerken om de kerstnacht (of voor sommigen, de wijdinsavond) te bezoeken. Ook zij koesteren even het sprookje van wereldvrede en verdraagzaamheid in onze zich verhardende wereld met al haar vraagstukken die stuk voor stuk de bereikbaarheid van de individuele mensen te boven gaan. Even verkleint zich de wereld en warmt men zich, waar mogelijk aan elkaar.

Hier in Nieuw Zeeland is het kerstochtend; het is ruim 20 graden C onder een stralende zon. Het is hoogzomer. De wereld slaapt nog op de vogels na. Niets wijst op een wonderlijke geboorte en de wijzen en herders zijn ver van ons vandaan. De kerstsfeer wordt hier gedomineerd door Santa Claus en Rudolf, het roodneuzige rendier. Ondanks de zomerse sfeer, klinkt in de winkels de droom van een witte kerst en onder de kerstbomen in de huizen, meestal opgetuigd met veelkleurige en flakkerende lampjes, liggen de kerstgeschenken klaar. De winkelstraten hier zijn verder niet versiert: kerst is nog niet het commerciele circus zoals dat in Nederland inmiddels overal leeft. Opvallend vind ik dat zich hier nooit een eigen verhaal rond kerst zich heeft ontwikkeld. Ik kwam hierop doordat ik met George en Luna eerder een kerstviering in de plaatselijke bibliotheek voor kinderen  meemaakte. Witte kerst, de kerstman met zijn slee, de rendieren, besneeuwde kerstbomen .... Voor de kinderen, zij zullen waarschijnlijk nooit ervaren wat sneeuw is, toch een wonderlijk gebeuren. Naar mijn smaak veel meer gebaseerd op het sentiment van de ouderen die ooit vanuit Europa naar deze kant van de wereld trokken. Ik vraag me dan ook af of een dergelijke viering op de langere termijn hier zal overleven. Hopelijk vindt men nog aansluiting bij het oorspronkelijke verhaal van een klein mensenkind dat zicht bood op vrede die God zijn vader noemde en door de mensen om hem heen "broeders en zusters" te noemen. Een belofte die het leven bij iedere geboorte meegeeft en die ook overal steeds weer wordt waargemaakt. Deze boodschap heeft niets te maken met sneeuw, kerstbomen en zo verder, maar is het waard om steeds opnieuw vertelt te worden.

Vanmiddag zijn we uitgenodigd bij Frank, een oom van George en zoon van de in mei overleden oma van George. Deze relaties zitten iets ingewikkelder in elkaar: de oma van George is niet zijn echte oma, maar door de wijze waarop zij onderling de relatie hebben vormgegeven, ervaren ze elkaar volledig als oma en kleinkinderen. Dit heeft zijn oorsprong in de komst als jongeman van de vader van George naar Te Aroha: opgegroeid in Fiji, werd deze wereld voor hem te beperkt en hij was op zoek naar ruimte om zich te kunnen ontwikkelen. Als talentvol voetballer, vond hij deze mogelijkheid in NZ en "nanna" en Charles, haar echtgenoot,vormden hierbij een belangrijke basis. Frank is de zoon van "nanna" en Charles en onderling ervaart men de relatie als die van broers en zusters.

Ondertussen wordt op de veranda de tafel gedekt voor het kerstontbijt en lopen Petra en George in hun foute kersttruien. Anita en ik ontkomen er niet aan: ook wij krijgen een kerstoutfit. 

In de middag dus naar Frank. De tafel stond al vol met door iedereen meegebrachte etenswaren. Als vanzelfsprekend schoven we aan en hadden al snel contact. De aanwezigen bleken allen boeren of mensen die betrokken waren bij het boerenbedrijf. Het gesprek werd hier dan ook door bepaald. Zij bleken de ontwikkelingen in Nederland goed te volgen en men was vol onbegrip over de maatregelen die door de regering werden genomen. In NZ spelen vergelijkbare discussies, maar het heeft zich nog niet geëscaleerd zoals in ons land. Gedurende de middag schoven nog andere gasten aan. Ondanks de politieke lading van het gesprek, bleef de sfeer gemoedelijk. Dat zal wel met kerst hebben samengehangen.