24 december 2022

 "I should like to save the Shire if I could - though there have been times when I thought the inhabitants too stupid and dull for words and have felt that an earthquake or an invasion of dragons might be good for them. But I don't feel like that now. I feel that as long as the Shire lies behind, safe and comfortable, I shall find wondering more bearable. I should know that somewhere there is a firm footheld, even if my feet cannot stand there again."(Fellowship of the Ring, JRR Tolkien)

En dat sprookje lijkt te werken. Van over de hele wereld trekken mensen naar Hobbiton, de opgebouwde sprookjeswereld van the Shire. Thuisland van de Hobbits. Uiteraard wereldwijd bekend geworden door de majestueuze verfilming door Peter Jackson. Het verhaal, alhoewel door Tolkien nooit gepositioneerd in NZ, maakt inmiddels deel uit van het bewustzijn van de Nieuw Zeelander als ware het één van de mythes die een land en haar bevolking vormt. Maar het gaat verder: de mensen komen inmiddels overal vandaan om deze mythische wereld met eigen ogen te aanschouwen en Hobbiton is een heel tastbaar te ervaren onderdeel hiervan.

De opzet is slim. De toeristen verzamelen zich op een buiten het werkelijke terrein startpunt. In bussen wordt je vervolgens gedurende een klein half uur een sprookjesachtig landschap ingereden. De tocht eindigt natuurlijk in het dal waar de Hobbits wonen: the Shire. Behalve dat er geen hobbit te zien is, klopt verder alles: alsof de bewoners massaal even uit beeld verdwenen zijn, maar ieder ogenblik weer kunnen terugkeren: de bankjes voor de huizen waar nog een opengeslagen boek of pijp op ligt; een tafel waarop een maaltijd wordt bereid of de resten van een maaltijd wachten op een vervolg. Alles, alles klpt. Overal geurige bloemen, kleine groentetuintjes, fruitbomen. De bezoekers krijgen er geen genoeg van om zich voor iedere deur van een hobbithol te laten fotograferen. De sfeer is gemoedelijk en dat roept de hele omgeving ook op. De bezoekers komen overal vandaan en in tal van talen wordt het sprookje dan ook onderling doorverteld. De hobbit is een inernationaal symbool geworden van huiselijkheid, gemoedelijkheid en overzichtelijkheid. Weliswaar is het een bekrompen wereld, maar daardoor ook wel zo overzichtelijk. Het geheel ademt een zekere weemoed of misschien wel de sfeer van een stille droom die wel allemaal koesteren, maar ergens zijn kwijtgeraakt.