21 december 2022

Het huis van Petra en George ligt aan de voet van de berg Te Aroha. Boven op de berg staat een zendmast. Deze landmark is in de wijde omgeving zichtbaar, zeker ook omdat de berg bijna 1000 meter boven ons uit torent.En, tja, een berg met een zendmast... die moet beklommen worden. 

Tenminste, als we van tevoren hadden geweten wat deze klim met zich mee bracht, dan zouden we er nooit aan zijn begonnen. Soms is het maar goed dat je niet ales van tevoren weet en dat je gewoon maar ergens aan begint. 

Anita en ik zijn ervaren wandelaars, vooral door een Nederlands landschap. Wandelen, zeker over de lange afstanden, is hier meer een psycholoisch gevecht met jezelf. Hier hebben we te maken met een berg en een "pad" dat vanaf de eerste stap steil de hoogte ingaat, En dat gaat dan dus bijna 1000 meter door. In mijn geval: iedere stap betekent dus bijna 120 kg omhoog hijsen. En dan dat pad wat nauwelijks een pad genoemd kan worden: je klautert via rotsformaties en diep ingesleten boomwortels omhoog. Geen stap is gelijk aan de anderen en steeds opnieuw is het zoeken naar balans en houvast. Dat ga je dus wel voelen. 

Na 350 meter is er een uitzichtpunt. Het dorp ligt letterlijk aan je voeten, net als de gehele laagvlakte. De volgende 700 meter (en wat is nu eigenlijk 700 meter) vormen een worsteling omdat de weg nog eens steiler wordt dan de eerste 350 meter. Iedere keer als je jezelf letterlijk omhoog hebt gehezen, kijk je alweer naar het volgende obstakel. Ik had het op gegeven ogenblik dan ook helemaal gehad en besloot om om te keren nadat een Zwitserse dame ons bemoedigend had toegeroepen dat we nog niet eens op de helft waren en dat aan de top de wolken naderbij kwamen. Opgeven was voor Anita echter geen optie en ze bleef bemoedigend op me inpraten. Ze hielp me zo door het dode punt heen. Het hielp zeker dat we niet veel later nog iemand tegenkwamen die ons toeriep dat de top nog maar een kwartier klauteren was. Gelukkig bleek de laatste wandelaar meer besef van afstanden en zo bereikten we dan eindelijk de top.

Het uitzicht was natuurlijk met geen pen te beschrijven. Overal om ons heen bergketens en dorpjes in diep uitgesleten dalen. In de laagvlakte richting Te Aroha overal levendigheid op miniatuurniveau. De wereld draait ook hier gewoon door, maar als een vrachtauto grijpbaar lijkt als een speelgoedautootje, dan relativeert dat toch ook wel weer.

De weg terug is een verhaal apart, maar vormt eigenlijk een spiegelbeeld van de tocht omhoog. Nu was het veel meer een kwestie van balans vinden en houden bij het afdalen langs het ongelijke oppervlakte van het pad. Ik was op een gegeven ogenblik zo moe, dat ik begon te trillen over mijn hele lijf. Dat leek me geen goed teken want in deze omgeving vallen betekent vrijwel zeker botbreuken of erger. Ik ben in een holle boom gekropen en heb een klein kwartier diep geslapen. Hierna was ik voldoende opgeknapt om de resterende afdaling te volbrengen. Ik zal, weer thuis in Nederland, serieus werk moeten gaan maken van mijn overgewicht.

Eenmaal beneden bleek het cafeetje waar we ons hadden verheugd op een enorme smoothie, gesloten. Het water van een openbaar toilet bleek voor ons ruim voldoende als verfrissende beloning.