20 december 2022

De overbuurman van Petra en George zou fietsen verhuren. Dat klopte: de fietsen bleken e-bikes. Die zijn nieuw voor ons. Bovendien bleken we verplicht om fietshelmen te dragen,

Het eerste deel van de rit was een lange, eindeloze gravelweg door de laagvlakte. Deze ging zo'n 40 kilometer door. Mijn batterij liep snel leeg en dat betekende, zo berekende ik, dat we de rit door de bergen niet zouden kunnen afmaken. Achteraf hadden we al veel eerder de voor de hand liggende oplossing moeten toepassen: de batterij van Anita haar fiets liep nauwelijks terug: dus wisselen van fiets was de oplossing geweest (ik ben veel zwaarder en had een fiets met een veel meer beperkte batterij). Maar goed, dat bedachten we te laat. We bereikten het gouddelversdorpje waar we al eerder een wandeling hadden gemaakt. Onderdeel van het traject is die kilometer lange tunnel, waar ik al eerder over schreef en van hieruit over een smal pad (voorheen mijnwerkerspad) richting waterval. Deze bleek indrukwekkend, vooral door de hoeveelheid regenwater dat nu moest worden afgevoerd. Helaas, door de batterijproblemen, moesten we hier weer omkeren. 

Nabij Paeroa, het plaatsje waar je het laagland verlaat en de bergen in rijdt, ontdekte ik dat ik mijn camera had laten hangen bij de waterval. Er zat niets anders op: op de fiets van Anita reed ik in hoog tempo nog een keer heen en weer: de camera bleek er nog te hangen. Hierna was de lange tocht door het laagland behoorlijk afzien. Achteraf was deze kleine 100 kilometer fietsen toch iets te hoog gegrepen.

Eenmaal thuis bakte Anita Hollandse pannenkoeken. Ik ging "out".