Gister zijn we de bergen in gereden naar wat ooit een goudelversdorpje was: Karangahake. De combinatie goud en kolonisten is zelden goed nieuws voor de lokale bevolking, zo ook voor de hier wonende Maori's. In een mum van tijd werd de berg bevolkt door zo'n 2000 gelukszoekers. George vertelde dat de overeenkomsten die werden gesloten tussen de Maori's en de blanken, veelal erg ongunstig waren voor de oorspronkelijke bewoners en dat dit tot op de dag van vandaag de nodige wrijving geeft. De Maori's zijn onderling ook sterk verdeeld, het zijn uiteindelijk nog steeds vele tientallen stammen die elkaar onderling betwisten, vaak om redenen die generaties ver terug gaan. Ook is het een cultuur waarin heel sterk het macho-element dominant is. Dit maakt het tot de dag van vandaag erg moeilijk om gezamenlijk tot één cultuur te komen, ondanks de vele inspanningen hiertoe. De situatie op het Zuidereiland is trouwens erg verschillend ten opzichte van deze op het Noordereiland. Belangrijkste reden is dat hier feitelijk maar 2 stammen leven die veel sneller tot onderlinge oplossingen komen.
De goudmijn is verdwenen nadat er vele miljarden aan goud door enkele internationale mijn bedrijven mee zijn verdiend. De betonnen en stalen overblijfselen getuigen nog van dit verleden. Het gebied van de mijn is nu een heel stelsel van wandel= en fietspaden geworden. Een kilometer lange tunnel, voorheen gebruikt door een treintje dat rotsen en ander materiaal uit de mijn afvoerde, is nu bewandelbaar. Overal is het verleden nog zichtbaar, maar het woud heeft de streek weer overgenomen. De natuur is goud waard.
Reacties
Een reactie posten