16 december 2022

Volgens mijn telefoon is het vrijdagochtend 16 december. De werkelijkheid is dat ik géén idee heb. We reisden de afgelopen dagen van Nederland naar Nieuw Zeeland en dat betekent een aanslag op de klok in je lijf. 

De reis verliep voorspoedig. Dat wil zeggen, op Schiphol dreigden we al te stranden omdat er iets niet in orde was met het visum voor Nieuw Zeeland van Anita. Gelukkig werd dit al op Schiphol ontdekt en na heel veel telefoontjes over en weer, was de schade hersteld. Er bleek één cijfer vanuit het paspoort niet goed op het visum terecht gekomen. Ovrigens lukte ook het inchecken thuis van Anita voor de reis van Dubai naar Auckland al niet en ook hier bleek het visumprobleem de boosdoener. Het is dus allemaal verbonden met elkaar: vliegmaatschappij, douane. 

De reis zelf, hoe zal ik het zeggen: opgevouwen en vooral oncomfortabel en dat voor de hoofdprijs. Maar goed, we komen zo wel in Nieuw Zeeland. 

Eenmaal in Auckland wachtte ons een verrassing: behalve Petra en Maeve was ook Maria, de moeder van George, meegekomen. Het welkom was ontroerend en warm. Na een autorit van 1 1/2 uur dan eindelijk in Te Aroha. Hier het weerzien met George en Luna. Vroeg naar bed en direct in een diepe slaap.

En nu zit ik dan de volgende ochtend in de tuin en luiter naar alle vogelgeluiden. De berg Te Aroha, altijd aanwezig in dit landschap, ligt nu achter dikke wolken vocht die opstijgen uit de bossen. Het is warm en vochtig.